2011 kullananlar bu gün güncelleme yapmaya çalıştığı taktirde aşağıdaki gibi bir hata ile karşılaşacaktır:

“Depolar güncelleniyor
Depo güncelleniyor: pardus
Program sonlandırıldı.
“http://packages.pardus.org.tr/pardus/2011/stable/x86_64/pisi-index.xml.bz2.sha1sum” hedef dosyasına erişilemedi: [Errno 14] HTTP Error 404 : http://packages.pardus.org.tr/pardus/2011/stable/x86_64/pisi-index.xml.bz2.sha1sum
Genel yardım için lütfen ‘pisi help’ komutunu kullanınız.”

Peki bu neden kaynaklanıyor? Yeterli bir açıklama olarak “Geliştirici” listesine “Fatih Aşıcı” adlı geliştiricinin attığı bir eposta yeterli olabilir:

“Selamlar,

Mass rebuild neredeyse tamamlandı. Yeni pisi ile oluşturulan paketler packages.pardus.org.tr’de
yerini aldı. Sıkıştırılmış index dosyasını artık xz ile sıkıştırdığımız için depo adreslerini
değiştirmek gerekiyor. Tabi bunu yapmadan önce yeni pisi’yi eski formattaki paketini kullanarak
kurmanız gerekiyor. 32 bit [1] ve 64 bit [2] için pisi paketlerini cekirdek’e koydum.

Mass rebuild sırasında debug paketleri de üretildi. [3] ve [4] adreslerinden bu paketleri içeren
depolara da ulaşabilirsiniz.

İyi çalışmalar…

[1] http://cekirdek.pardus.org.tr/~fatih/tmp/pisi-2.4_alpha1-182-p11-i686.pisi
[2] http://cekirdek.pardus.org.tr/~fatih/tmp/pisi-2.4_alpha1-182-p11-x86_64.pisi
[3] http://packages.pardus.org.tr/pardus/2011/devel/i686-debug/
[4] http://packages.pardus.org.tr/pardus/2011/devel/x86_64-debug/ “

Duyarlı bir 2011 kullanıcısı olarak bu bilgiyi paylaşmak istedim. Güle güle kullanın

Özellikle geniş koleksiyonu olanlar, Amarok’un biraz şişmeye başladığını fark edecektir. Koleksiyona yeni eklenen şarkıları geç açma, bazı şarkılarda takılma, koleksiyonu taramada yavaşlama ya da bazı şeyleri unutma gibi problemler de cabası. Peki buna ne sebep oluyor sizce? Özellikle benim gibi 1000′i baya aşkın (en son 4502 idi) şarkı barındıran koleksiyonlarda bu şişme oldukça artıyor.

Ufak koleksiyonlarda pek bir sorun yok. İş büyük koleksiyonlara geldiğinde ise Amarok’un dahili veritabanı yetersiz kalıyor ve şişmeye neden oluyor. Hele hele koleksiyon onlardan çıkıp yüzlerce GB hâlini almaya başlarsa işte o zaman Jigoku ni Youkoso (Cehenneme hoş geldiniz) demek kalır bize. Konu Japonca’dan açılmışken yazının başlığını da tercüme edeyim. Okunuşu “Amarok no Kusuri”, anlamı ise “Amarok’un İlacı” demektir.

Tercüme faslını da geçtiğimize göre asıl konuya gelelim. Bu şişmeyi nasıl önleyebiliriz? Bunun en kökten çözümü Amarok’u başka bir veritabanına yönlendirmektedir. Böyle bir imkânı Amarok bize sunar. Ben de şimdi bunu yapmanın yollarını sırasıyla anlatacağım.

Öncelikli olarak MSQL servisinin sürekli açık olması gerekmektedir. Bunun için “Sistem Ayarları – Servisler” yoluna gidip “mysql_server” servisini bulup “açılışta çalıştır” diyebilir ya da “service mysql_server on” komutunu kullanabiliriz. Ardından Mysql üzerinde istediğiniz bir isimde bir veritabanı yaratmalısınız. Bunun en kolay yolu phpmyadmin ile giriş yapmaktır. Eğer phpmyadmin kurulu değilse “Paket Yöneticisi” ile kurabilir ya da “sudo pisi it phpmyadmin” komutu ile kurabilirsiniz. Bunun ardından Apahce servisini çalıştırıp (Servisler altından “apahce” servisini bulun ya da “service apahce start” komutunu kullanın) web tarayıcınızdan http://localhost/phpmyadmin/ adresine gidin. Kullanıcı adı olarak “root” yazın (Not: MySQL’deki root kullanıcısının sistemimizdeki root kullanıcısı ile bir alakası yoktur). Eğer Mysql üzerinde her hangi bir değişiklik yapmadıysanız bu kullanıcının şifresi yok demektir. Önemli bir bilginiz yoksa bunu değiştirmenize de gerek yoktur. Phpmyadmin üzerinden yeni bir veritabanı oluşturduktan sonra sonraki adıma geçiyoruz.

Amarok’u açıp “Ayarlar – Amarok Uygulamasını Yapılandır – Veritabanı” bölümüne gelip “Harici MySQL veritabanı kullan” seçeneğini aktif ediyoruz. Sonrasında da bilgileri dolduruyoruz.

• Sunucu: Buraya “localhost” yazıyoruz. Port kısmına dokunmamıza gerek yok.
• Kullanıcı adı: Buraya “root” yazıyoruz. Eğer başka bir kullanıcı eklemiş ve onda yaratmışsanız o kullanıcıyı yazıyoruz.
• Parola: Eğer standart ayarları değiştirmediyseniz burayı boş bırakıyoruz. Ama değiştirdiyseniz, değiştirdiğiniz şekilde yazıyoruz.
• Veritabanı: Buraya yarattığımız veritabanının adını yazıyoruz. Ben “amarok” diye bir veri tabanı yarattığım için “amarok” yazdım.

Bundan sonra “Tamam” deyip Amarok’u yeniden başlatıyoruz. Amarok veritabanıno yeniden tarayacaktır. Eğer taramazsa “Araçlar – Koleksiyonu Güncelle” diyerek işlemi elle başlatabiliriz. Bunun ardından koleksiyon bilgilerini MySQL üzerine yazmaya başlayacak. Bir kaç dakika içerisinde koleksiyon içerisinde kaç şarkı olduğunu gösterirse işlemin bittiğini anlıyoruz. Artık Amarok, yepyeni veritabanı ve daha hızlı koleksiyon yönetimi ile emrimize amade…

Şimdi yazacaklarımda belki haklıyım, belki haksızım, kimse bunu bilemez. Ama bunlar biraz bilgi sahibi olan bir kullanıcının gözünde canlananlar olduğu için dikkate alınmalı diye düşünüyorum. Son iki blog yazım oldukça eğlenceli ve geyik yazılardı. Aklımda canlanan bir kaç eğlenceli şeydiler. Ama şimdi yazacağım şey biraz ciddi.

Geliştiriciler gözünde “Topluluk” ve “Kullanıcı” kavramlarının neye benzediğini merak etmeye başladım son zamanlarda. Ne kadar düşünürsem düşüneyim, geliştiricilerin biz topluluk üyelerine ve kullanıcılara biraz tepeden baktığı izlenimine kapılıyorum. Belki yanlıştır, belki öyle bakmıyorlardır ama maalesef pek çok kullanıcının gözünde böyle bir görüntü mevcut. Bunların çoğunun birer yanlış anlaşılma olmasını umuyorum. Ama sanırım bunlar yanlış anlaşılmadan çıkıp gerçeğe dönüşüyor gibi gelmeye başladı. Aslında her şeyin temelinde iki neden yatıyor bence. İlki iletişimsizlik. Geliştiriciler ile kullanıcılar arasında pek fazla iletişim yok. Cebit gibi etkinliklere de geliştiriciden çok topluluk katkıcısı, gönüllü katılıyor. Bunun yanlış olduğunu düşünüyorum. Daha fazla geliştirici gelmesi demek, geliştiricilerin kullanıcılarla yüz yüze konuşabilmesini sağlamak, onları daha iyi anlamasını sağlamak demektir. Ayrıca Özgürlükİçin forumlarında pek fazla geliştirici ile karşılaşamıyorum. Eğer bir geliştirici ile konuşabildiğim bir an varsa o ya Bugzilla üzerinden oluyor, ya da eposta listeleri üzerinden oluyor. Böyle durumlarda da geliştiriciler ya karşıdaki her şeyi biliyormuş gibi davranıyor, ya da hiç bir şey bilmiyormuş gibi davranıyor. İkinci sebep ise geliştiricilerin kullanıcı gibi davranmayı tamamen unutmuş olması. Bir abimiz ile yaptığım sohbetten ufak bir alıntı yaparak bunu özetleyebilirim sanırsam. “Bazı geliştiriciler müziği bile konsol üzerinden dinliyor” cümlesi sanırım yeterli bir özet. Dolayısıyla kullanıcının çektiklerini tam bilmiyorlar ve kullanıcıyı biraz ihmal ediyorlar.

Tamam bu noktada kullanıcıların da hataları var. Çok az şey bilen kullanıcılar çok şey bildiğini sanarak geliştiricilere kafa tutuyor bazen. Dolayısı ile de geliştiricilerin kullanıcıya olan bakışı kötüye gidiyor. Sürekli “Pardus Exe çalıştırsın”, “Kendi web tarayıcımızı geliştirelim”, “PİSİ’yi bırakıp DEB’e geçelim, daha fazla paket var” gibi isteklerde bulunan kullanıcılar mevcut. Ama geliştiriciler de bu kullanıcılardan dolayı yavaş yavaş her kullanıcı istekleri geldiğinde bu şekilde yorumlayıp tersleyebiliyor. Bu tip isteklere de pek iyi yanıtlar  verilmediği oluyor. Dolayısı ile de bu noktada “Temsilci Ekip” tarzında bir şeylerin gerekliliği ortaya çıkıyor. Bu tarz bir şey için savaş veren kişiler var. Başta Ali abi ve Kubilay abi geliyor. Bu iki insan ve bir kaç kişi daha kullanıcıların geliştiriciler ile olan kopuk iletişimini düzeltmek için canla başla çalışıyor. Ama bazı yönlerden iyi olan bir özellik olan, UEKAE çalışanı geliştiricilerin birbiri ile olan bağlılığı burada ters teperek bir dışa kapalılığa dönüşüyor.

Eposta listelerinde dile getirebileceğim bu durumu şu ana kadar hiç bir eposta listesinde konuşmadım. Bunun sebebi ise özel bir durumumdan ötürü tartışmaya dönüşebilecek şeylerden kaçmam. Öyle gözükmeyebilirim ama şiddete eğilimli bir insanımdır. Dolayısı ile de kendimi kaybederek birilerini kırmaktan nefret ederim. Şimdi yazdıklarım da kırıcı ögeler içeriyor olabilir. Ama bunları yazmama neden olan şey, 15 Ağustos’ta yapılan Özgürlükİçin Irc toplantısında dediğim bir şeyin, daha ben açıklamamı bitirmeden alay konusu hâline  getirilmesi idi. Ama bu kişilerden hiç biri farkında değil ki orada dediğim şey geliştiricilerin en büyük açıklarından birini su üstüne çıkartıyor. Geliştiriciler kullanıcıları hiç bir gecikmeden haberdar etmiyor. Dolayısıyla da kullanıcılar meraklanıyor. Bilgilendirilseler de aynı sürede, bilgilendirilmese de aynı sürede işler olacak demeyin. Pek çok kişi bilir ki bir gecikme hakkında bir şey öğrenince insan rahatlar. Ama hiç bir şey bilmeyince lanet okur. Siz hiç ana durakta otobüs beklerken otobüsün yarım saat geciktiği, ve sizin bu durum hakkında hiç bir şey bilmediğiniz durumlarda olmadınız mı? Hatırlayın o zaman İETT ya da yaşadığınız şehrin ulaşım hizmetinin adı her neyse ona ettiğiniz küfürleri. Bu durum da bunun aynısıdır. İnsan beklediği bir şey hakkında bilgi alırsa rahatlar. Ama benim dediğim şeyi ismini vermek istemediğim geliştiricilerimiz “KDE güncel olsun”, “Kernel en güncel sürüm olsun” gibi yaygaralardan biri sandılar. Ki ben daha sadece girişi yapmıştım ve onlar yargıya vardılar. Aslında bu noktada bende de hata var. Irc gibi, aynı anda her kafadan bir sesin çıktığı bir ortamda bunu dile getirmek ve konuya yanlış yerden girmekti benim hatalarım.

Neyse, konuyu fazla uzattım. Aslın demek istediğimi belki anlatmışımdır, belki anlatamamışımdır. Ama bu yazdıklarım, Linux konusunda az buçuk da olsa bir deneyimi olan, Pardus’a gönülden bağlı, Özgürlükİçin.com’da canla başla katkı sağlayan, tek kuruş almamasına karşın hayatının önemli bir kısmını bunlara ayıran bir kullanıcının gördükleridir. Belki yanlış, belki doğru. Ama bunu “işin çoğunu biz yapıyoruz, canı çıkan biziz, gönüllüler de neymiş” mantığına karşı bir feryat olarak görün.

Birilerini kırdıysam şimdiden özür dilerim. Amacım kırmak değil, sevdiğim bir şey için kendi gücüm yettiğince eleştiri yapmak ve düzelmesinde ufak da olsa katkı sağlamaktı. Okuduğunuz için teşekkürler…

Aslında belli konusu olmayan bir yazı yazmayı pek sevmem ama maalesef bu sefer içimden geldi. Daha çok Otaku bir Geek’in hayatından ufak bir kısmı anlattığı bir yazı olacağa benziyor. Sıkıcı gelirse okumayabilirsiniz. Kimseye silah zoru ile oku demiyoruz .

NOT: Resimlerin üzerinde durunca çıkan notları okumanızı tavsiye ederim…

Örnek bir Cosplay

Öncelikle Otaku kavramını açıklayalım. Otaku, kelime anlamı ile fan demektir. Ama terimsel açıdan Anime (Japon kökenli animasyon sanatı) ve Manga (Japon kökenli çizgi roman sanatı) hayranı anlamında kullanılır. Batılı otakular ile Japon otakular arasında oldukça fark vardır. Japon otakular, çoğu Japon’a oranlar oldukça geniş bir Anime, Manga ve oyun (ozellikle de eroge alanında )oldukça bilgi sahibi olan, evinin her yerinde posterler, figürler, manga dergileri ve bunun gibi pek çok şey barındıran, dış görünüş yönünden bir karaktere benzediği taktirde de cosplay (Bir karakterin kılığına girmek) yapan kişidir. Batıda ise yeterli imkanlar olmadığı için bu kadar gelişmiş otakular yoktur. Sanırım ben ileri düzeylerinden biriyim.

Peki batılı bir otaku olarak ben neyim? Bilgisayarında Anime koleksiyonu yüzünden yer kalmayan, pek çok anime OST’sini barındıran, Japonca konusunda bilgili olan, ufak bir cosplay tecrübesi olan (Death Note / Ryuzaki – L), iki adet edit-doujinshi (Bir manga serisini sadece düzenleyerek ve konuşmaları değiştirerek kendi hikayesini yapma) yapmış, evinde bir kaç tane manga dergisi ve bir kaç cilt Manga ile bir tane Anime DVD’si bulunan, yurt dışındaki arkadaşına bir kaç figür siparişi veren (Eğer Ryuk figürünü getirmezse öyle bir insan artık bu dünyada olmayacak), fansub gruplarını düzenli takip eden birisiyim. İşte örnek bir batılı otaku olarak bunu sunabiliriz.

Geek kavramını açıklamaya pek gerek duymuyorum çünkü bu yazıyı okuyacak kişilerin büyük çoğunluğunun bir geek olacağına eminim. Geek olmasa bile ne olduğunu bilen kişilerdir her hâlde .

Peki otaku bir geek için durum ne oluyor? Zamanında çeşitli Otaku siteleri için bir şeyler yapan, otaku dünyasına Linux’u tanıtan, geek dünyasına Anime ve Manga’yı tanıtan, her tür sitede kullanıcı resmi olarak bir Shinigami (Ölüm Tanrısı) kullanan, Anime ve Manga koleksiyonunu düzenlemek için çok abzürt yollar bulan (İtiraf ediyorum, Nepomuk en çok koleksiyonumda kaybolunca işime yarıyor) bir kişi olabiliyorsunuz. Aslında anime arşivim harici bir diskte yer aldığı için Nepomuk üzerinde baya uğraşmam gerekmişti. Oldukça saçma bir düzen ile işimi hâllettim ama. Animelerime çeşitli etiketlendirmeler yapmam da, onları kategorize etmek için oldukça yararlı oldu. Mangalarım içinse gene etiketler kullanıyorum. Ama yakında tüm mangalarımı birer arşiv dosyası hâlinde saklamayı düşünüyorum. Ne de olsa ComiX’in arşiv okuma özelliği var. Bu sayede belki daha rahat bir biçimde organize edebilirim ve yerden de kazanmış olurum.

Anime ve Manga dünyası, tamamen apayrı bir dünyadır. Biraz Mangaka’nın (Manga yazar ve çizerlerine verilen ad) fantezileri ile beraber ilerlediğiniz bir dünyadır. Her tür zevke uyan eserler bulunabilinir. Günlük hayatın içerisine çaktırmadan sıkıştırılmış sıradışılık ile beraber yolun ortasında kafanıza fırlatılan bir içecek otomatının olduğu seriler (Durarara!!) de vardır, sadece bir grup otaku’nun birlikte yaşadıklarını anlatan, her şeyin olağan olduğu seriler de (Genshiken), ya da her şeyin bir abzürtlük ve mantıksızlık üzerine yapılmış bir komediden oluştuğu seriler bile mevcuttur (Tengen Toppa Gurren Lagann). Şahsen ben hafif gizemin işe katıldığı, çoğu yerde günlük hayatı da içeren, ama fazla olmamasına rağmen çok göze battığı ciddi serilerden hoşlanan biriyimdir. Ama bunun yanı sıra kaliteli olduğu sürece komedi ya da parodi seriler de oldukça hoşuma gider. Parodi serilerin en güzel örneği de Gintama denebilir. Tabi sıradışılığın ön planda olduğu kaliteli yapımlar da çoktur (XxxHolic, Tsubasa Reservoir Chronicle, Hellsing (ama OVA’sı)…). Fakat gene de sıradışılığın, sanki sıradanmış gibi gösterildiği seriler daha bir ilgincime gidiyor. Ama hiç bir sıradışılığın olmadığı serilerin de ayrı bir yeri vardır insan kalbinde. Genshiken, NHK ni Youkoso, Tokyo Magnitude 8.0,  Byousoku 5 Senchimeitoru, X-Day gibi eserleri de oldukça severim. Ah bir de kaliteli dövüş serileri yok mu… Gerçi dövüş serilerinde Mangalar o kadar zevk vermiyor ama Animeler oldukça zevkli. Samurai Champloo’yu, Afro Samurai’ı, Tenjou Tenge’yi (Gerçi Tenjou Tenge’de konu kötü ama dövüş sahneleri buna değiyor) ve nice eseri büyük bir zevkle izlemiştim.

Lafı gene fazla uzattım. Anladınız, geniş bir zevkim var ve ben de daha zevkimin kesin hatlarını belirleyemedim . Aslında pek çok tarzda eserden hoşlanıyorum. Dolayısı ile de yelpaze geniş…

Konunun tamamen “Otaku” kısmına kayıp “Geek” kısmına üvey evlat muamelesi yaptım, biliyorum. Biraz da bu ikisini birleştirerek geek tarafına da girelim.

Zamanında meşhur Ecchi mauserpad’ler için kendimi yırtmama karşın çeşitli sebeplerden(!) dolayı alamadığıma yanmıyorum. Şu an o sebeplerin zayıflamasından dolayı onlardan bir tane almak için önümde engel kalmadığı hâlde piyasada onlardan bir tanesine bile denk gelemediğime yanıyorum… (Gören biri varsa lütfen nerede gördüğünü söylesin, büyük bir iyilik yapmış olursunuz)

Bunun dışında Otaku bir Geek, güncel anime ve manga haberlerini, çevirilerini takip etmek için pek çok RSS yayınını takip etme mecburiyetindedir. Ayrıca “Bir geek’in otaku olduğunu nasıl anlarsınız?” şeklinde bir kılavuz yazılsaydı, ilk madde kesinlikle ama kesinlikle “Eğer bilgisayarı çok fazla kurcalanmış, işletim sistemi de dahil, ve arka planı her hangi bir anime ya da manga serisi ile alakalı ise o kişi büyük olasılıkla otaku bir geek’tir.” olacaktır. İkinci madde olmaya aday olacak şey de sanırım Ecchi Mauserpad olsa gerek.

Peki otaku bir geek, başka geek’lere de bu otaku virüsünü bulaştırınca ne olur? Aslında cevap kolay. Kısaca açıklamak gerekirse, virüsü bulaştırdığı kişinin gözünden bakılınca kutsal bir bilgi kaynağı olarak görülür. Bu oldukça doğal bir tepkitir. Hele otakumuz deneyimli ve harbi bir otaku ise virüsün bulaştığı kişiler tarafından rahat bırakılması mümkün değildir. Bu artık otaku’muzun kaçamayacağı kaderidir.

Otaku hayatı ile Geek hayatının en çok birleştiği anlardan biri de Anime-Manga kökenli oyunlardır. Eğer bunlar olmasa bile eroge diye tabir ettiğimiz oyunlardır . Bu oyun kavramı her ne kadar her otaku geek’in hayatına girmese de (örneğin ben), pek çok otaku geek’in hayatında yer edinmiş bir kavramdır. Japonya’da da otakular için oyun üreten yapımcıların haddi hesabı yoktur.

Ama otaku geek’ler için pek fazla bir şey yoktur aslında. En ileri şeylerden biri Ecchi Mausepad olsa gerek. Ama maalesef bundan ilerisini bulmak biraz şansa bağlıdır. Kim istemez ki Death Note desenli bir Dizüstü kullanmak, ya da bir manga cildi şeklinde harici diski yanında taşımak… Şahsen ben isterim. Ah bir de Lagann şeklinde webcam… Ama sesimizi duyan yok! Otaku Geek’lere sanki birer azınlıkmış gibi davranılıyor! Ama hiç de öyle değiliz! Sesimizi duyuralım uleyn!!!

Bu kadar yazmama ne sebep oldu derseniz, bana bu başlığı öneren bir arkadaşım (H.D.C.) sayesinde. Bu başlığı önerdi, ben de bunun üzerine böyle saçmalıkları yazdım . Gene de ona çok teşekkürlerimi sunarım. En sonunda bloğumda Otaku yanımı yansıtan bir yazı oldu.

Tamamen aklıma o an ne gelirse onu yazacağım diye başladığım yazı, Otaku Geek’lerin dramını ve yaşam tarzını anlatan bir yazıya dönüştü sanırsam. Umarım sizi fazla sıkmamışımdır.

NOT: Bu yazıyı eğlence olsun diye yazdım. Can sıkıntısına birebir . Ayrıca sadece kişisel görüş içerir. Hiç bir değeri yoktur …

Aslında başlık kendini belli ediyor biraz. Linux, işletim sistemleri arasında en arsız olanı. Aslında bunun altında oldukça güzel sebepler var. Bu arsızlık Linux’un avantajına bir durum.

Peki bu arsızlık ne?

Çoğu özgür yazılımda olduğu gibi Linux’ta da biraz rahat bir ortam vardır. Her türlü şeyle dalga geçmeye müsait bir topluluğa sahip olur. Bu da projenin kendisini arsız yapar. Ama bu kötü bir şey değildir. Çünkü bunun olması, o projenin özgür olduğunun başka bir kanıtıdır. Siz hiç Windows için olan reklamlarda Windows logosunun dil çıkardığını gördünüz mü? Bu kadarını bile yapmıyor insanlar. Çünkü ortam fazla resmi, fazla kapalı, fazla muhafazakâr…

Peki nereden geliyor bu arsızlık?

En temel olarak Linux’un özgürlük yanlılığından geliyor. Bu sayede topluluk davranışları da bir serbestlik içerisine ilerliyor. Bu da insanların daha eğlenceli şeyler yapabilmesini sağlıyor. Örneğin, hangi işletim sisteminin maskotunun başka bir işletim sisteminin logosuna işediğini görebilirsiniz? Ama biz Linux kullanıcıları bunu gördük. Aynısını Mac OS yapabilir miydi? Yada Windows…

Başka bir sebep ise işletim sistemine gönül vermişlik. Dolayısı ile de diğerleri ile dalga geçmek zevk vermektedir.

Linux’un arsız olması aslında topluluktan gelen bir durum. Ama sonuç olarak bu arsızlık, insanların özgürlükten ne kadar zevk aldığının da bir kanıtı değil midir?

Linux dünyasında kimi tanırsanız tanıyın, mutlaka her haltı bekleyebileceğiniz tipte biri olur. Çünkü Linux’a gönül verenler, bilgisayardaki rahatlığı yavaş yavaş kendinde de hissediyor. Dolayısı ile de öyle olmasa bile öyle olmaya başlıyor. İşte bu da Linux’un diğer bir arsızlığı. Kullanıcısını da arsızlaştırıyor.

Arsızlık iyidir be aga…

Fazla emperyalist bir Windows, fazla diplomatik bir Mac OS kullanmaktansa bizim gibi özgür beyinli insanlar sanırım fazla özgür ve fazla arsız bir Linux kullanmaktan zevk duyuyoruz.

Son söz olarak:

Geçen yazımda Plasma’nın birkaç özelliğine değinmiştim. Bu yazıda biraz daha ufak detaylara ineceğim. Ama belki de bu ufak detaylar pek çoğunuzun hoşuna gidecektir. Özellikle benim gibi çoğunlukla masaüstünden çok pencerelerle yüz yüze olan kişilerin panellerini daha da işlevsel hâle getirmesi için biçilmiş kaftanların mevcut olduğunu hesaba katarsak…

Masaüstünü Göster butonuna ihtiyacınız yok…

Bu butona ihtiyacınız yok. Şimdi kesin “Ama onca pencereyi aşağı almak yoruyor be kardeşim!” diyeceksinizdir. Ben zaten o işlevden mahrum kalın demiyorum. Sadece bu özelliğin bu buton ile olmasının şart olmadığını söylüyorum. Bu işi, aslında başka bir işlevi olan, ama gene de bunu yapabilen, ve çoğu kişinin panelinde zaten yer alan bir plasmoid yapıyor. Bu can kurtaranın adı “Sayfalayıcı”!

Evet, yanlış okumadınız. Sanal masaüstleri arasında gezmek için yaratılan sayfalayıcı, masaüstünü göster olarak da çalışabiliyor. Bu özelliği kazandırmak 2-3 tıklık bir iş. Önce sayfalayıcıya sağ tıklayın ve “Sayfalayıcı Ayarları”na girin. “Geçerli masaüstü seçilince” diye bir bölüm göreceksiniz. Oradaki eylemi “Masaüstünü gösterir” olarak seçin ve tamama basın. O da ne? Sayfalayıcıda aktif masaüstüne tıklayınca tüm pencereler aşağı mı alınıyor? İşte size bir butonluk da olsa yer kazandıracak ilk hilemiz…

Dizinlerle uğraşanlara ilaç!

Dizinlerle sürekli uğraş hâlinde olanlar, sürekli bir dizine girmek için masaüstüne mi geçiyorsunuz? Buna ne gerek var? Panelle dizinlerde dolaşmak mümkünken hem de… Bunun için yapmanız gerekenler çok kolay. Panele “Dizin Görünümü” programcığını yükleyin, olsun bitsin. Geri kalan ayarlar normal bir dizin görünümü ayarları. Tek farkı dizinlerin üzerine gelince önüzlemelerini yapmıyor o kadar. Ama pek çok kişi için ilaç olacaktır…

Dosya aktarımı göstergesini sevmeyenler..

KDE4 ile birlikte dosya aktarımı, “Sistem Çekmecesi”nde bir bildiri şeklinde yapılıyor. Bundan rahatsız olan pek çok kişi var. Ama şunu da unutmayın, KDE size bunun için ayar da sunuyor. “Sistem Çekmecesi”ne sağ tıklayıp (bildiri butonuna tıklarsanız daha rahat olur ) “Sistem Çekmecesi Ayarları” diyerek ayarlarına girin. “Bilgiler” sekmesine bir bakın derim. Oradaki bir ayar (Dosya aktarımları ve diğer görevler) tam aradığınız ayar. O ayarı kaldırın ve olacakları görün…

Xbar ile pencerelerden alan kazanın…

Pek çok kişi Mac Os’un menü çubuğu özelliğinin ne kadar ilginç bir özellik olduğunu biliyordur. Peki panelinize bunu ekleyen bir plasmoid olduğunu söylesem? Hem de Pardus’un içinde kurulu geldiğini de söylesem?

Xbar adlı bu uygulama oldukça hoş bir menü çubuğu. Pencerelerdeki menüleri (Dosya, Düzen vb.) panelinize aktararak sizi yer sıkıntısından kurtarıyor. Ayrıca bu plasmoid Mac çakması bir arayüz yapmak isteyenler için de oldukça yararlı olsa gerek… Ayrıca bir çeşit pencere listesi gibi de çalışabiliyor…

UYARI: Bu plasmoid, sadece biçim “bespin” temasında ise çalışır. Ve yalnızca QT uygulamalarında işe yarar…

Pastebin ve kolay yükleme…

Bir resmi ya da metni kolay yoldan İnternet ortamına aktarmak mı istiyorsunuz? Pardus ile beraber gelen başka bir Plasma programcığı da bu işi yapıyor. Pastebin ile bu işlevi kolayca hâlledebilirsiniz. Sadece panelinize bu programcığı ekleyin, ve yükleyeceğiniz şeyi üstüne sürükleyin… Ayarlardan sunucu bilgilerini de yapılandırabilirsiniz…

Pencereler panelde yer kaplamasın…

Birden fazla pencere açılınca panelin ne kadar sıkış tıkış olduğunu fark etmişsinizdir. Bunun için oldukça hoş bir çözüm var. Görev Yöneticisine (pencere listesi) sağ tıklayarak yapılandırı seçin. Ve orada sadece simgeleri göster ayarını seçin. Pencere adları boşu boşuna yer kaplamasın…

Bundan daha profesyönel çözümler de mevcut gerçi. “Stasks” ve “Smooth Tasks” adlı iki hoş Plasma programcığı… Benim şahsi terciğim “Smooth Tasks” yönünde…

Sen neymişsin be panel?

Özellikle netbook kullanıcılarının en çok yaşadığı sorundur pencerelere yerleri alan ayıramamak. Bunun için paneli bile inceltebilirsiniz. Ama hiçbir çözüm gizlenen bir panel kadar iyi olamaz. Sadece üstüne geldiğinizde açılarak masaüstünde boşu boşuna yer kaplamaz. Bunun dışında xbar ile de bahsettiğim özellik gene panelin bu konudaki nimetleri arasındadır.

Panelde boşluk yaratmak isteyen kişiler bazen boşu boşuna hiç kullanmayacakları programcıklar kuruyor. Buma gerek yok. Paneli yapılandıra gelip oradanayırıcı ekleseniz yeter gardaşlar…

Panel boyutunu otomatik ayarlar… Bunun anlamını söyleyeyim, daha hoş görünmesi için ufacık bir panel yaptınız diyelim. Sistem çekmecesi, görev yöneticisi gibi yerlerdeki değişikliklerle panel, boyutunu yeniden ayarlar…

NOT:

Bundan sonraki tüm “Plasma’nın Gizli Yüzleri” serisi KDE 4.4 üzerinden olacaktır…

Windows tekelciliğine güzel bir darbe… Devamının gelmesi dileği ile…

Şimdi şu Japonca başlığı okuyabilen ve okuyamayan kişiler vardır. Ama ben bu başlığı sadece okuyabilenler okuyabilsin diye yazdım …

Neyse, Özgürlükİçin ve değişik ortamlarda benim kullanıcı değiştirmeye başladığımı görenler olmuştur. Benim şu ana kadar iki kullanıcı adım vardı. Bunlar “Hacker1″ ve “Üstat Lin”. Fakat artık “Hacker1″ kullanıcı adını artık kullanmamaya kararı aldım. Sebebine gelecek olursak eğer, yeterince açık değil mi. Hacker sözcüğü günümüzde tüm esprisini kaybetti. Bunun yanı sıra pek ciddiye alınan bir isim değil “Hacker1″. Dolayısı ile de “Hacker1″ isminin miladı doğmuştu.

Kimdir bu “Ryuk”?

Ryuk ismi, aslında çok alışık olduğum bir şeyden geliyor. Uzun zamandır aslında avatarım (kullanıcı resmim) olarak kullanıyordum. Yani Ryuk, yabancılık çekmeyeceğim bir kullanıcı adıydı.

Peki bu Ryuk nedir? Ryuk, “Death Note serisinin en sevimli(!) karakteri olan, ölüm tanrısı Ryuk’tur. Ryuk’un en belirgin özelliği, çok ilginç eğlenme yöntemleri var, elma bağımlısı, dolaylı konuşmayı sever, genelde tarafsızdır, ciddi olmasına karşın hareketleri komiktir…

Şu an Linux camiasının iki parçaya ayrıldığını söylesek yalan olmaz. KDE sevenler ve sevmeyenler. Bu iki taraf da fanatik sayılır. Hele hele KDE  4 ailesi çıktıktan sonra diğer masaüstü yöneticilerinden baya farklılaştıklarını hesaba katarsak…

Ben koyu bir KDE fanatiğiyim ve bunu çoğu kişi de bilir. Neden KDE fanatiği olduğuma gelecek olursak, bunu yazının ilerleyen kısımlarında söyleyeceğim.

Öncelikle KDE hakkındaki en önemli detayı atlamayalım. Kararsız. Ama çoğu kişi bu kararsızlığın nedenini sormadan direkt kararsız diyor. Öncelikle diğer masaüstü projelerinin sadece masaüstü olduğunu unutmayın. KDE ise sadece masaüstü olmaktan çıkalı yıllar oldu. KDE kendi bünyesinde masaüstü dışında, ofis, geliştirme araçları, çokluortam programları, İnternet araçları ve pek çok şey geliştiriyor. Dolayısı ile de KDE bir masaüstü yöneticisi değil, bir yazılım topluluğudur. Zaten KDE firması bir süre önce adını KDE Software Compilation olarak değiştirdi. Yani KDE projesi bir programlar bütünü projesi.

KDE’nin gelişmişliğini anlatmanın en rahat yolu KDE içeriğinin ne olduğudur. Size kısaca kanıtlayabileceğimizi söyleyeyim:

KDE kurulu bir sistemde her içerik mevcuttur. Bu bahsettiğim şey normal yapı değil. Sadece KDE uygulamaları kurulu bir sistem ile her şey yapılabilinir. Örneğin, basit ofis ihtiyaçları için KOffice, web ihtiyaçları için kdenetwork gibi bileşenler’i dikkatlice incelerseniz ne kadar geniş bir proje olduğunu anlarsınız. Hatta ve hatta KDE üzerinde iken ayriyetten bir grafik arayüzlü paket yöneticisine gerek yoktur. Kubuntu gibi pek çok KDE dağıtımının kullandığı paket yöneticisi KDE’nin kendi paket yöneticisidir.

Bunu en iyi biçimde anlamak için, sistemde KDE uygulamalarının dışında bir şey kurulu olmayan bir sistem deneyin. Örneğin, Arch Linux’a KDE kurup KOffice gibi bazı harici KDE bileşenlerini kurun ve bilgisayarı kullanmayı deneyin. Günlük kullanıcının tüm işlerinin görülebileceğini göreceksiniz. Müzik için Amarok, browser için Konqueror, anında mesajlaşma için Lopete ya da kmess… Bu liste uzar da uzar. Ama sanırım demek istediğimi anladınız.

Bu tarz bir yapıyı KDE projesi dışında hangi masaüstü projesi size böyle bir şey sunuyor?

Şimdi diyeceksiniz ki “Ama KDE kararsız!”. Doğru, KDE kararsız. Ama sebebini hiç düşündünüz mü? KDE, diğer projelerin yapmadığı bir şeyi yapıyor, pek çok projeyi tek çatı altında tutuyor. Gnome olsun, XFCE olsun, LXDE olsun, size sadece masaüstü ortamı sunuyor. Diğer yazılımlarımı kendiniz ayriyetten kurmak zorunda kalıyorsunuz.

KDE projesinin gidişatına bakacak olursanız da, hey yeni sürümde kararlılığı bir derece daha artıyor. Dolayısı ile de kısa zamanda XFCE stabilliği ile aynı olacağı kesindir. Hem de tüm yapılar birbiri ile bütünleşik…

Sanırsam KDE’nin neden diğer projelerden üstün olduğunun en önemli etkenini açıkladım. Geri kalanı sonraki yazılara…

Oldukça eğlenceli bir lisans olan WTFPL (Do What The Fuck You Want To Public License) ile bir program yazma girişiminde girdim. Aslında bu program Pi Günü Şenlikleri için hazırladığım basit bir pi hesaplayıcıdan başka bir şey değil. Ama gene de işe egzotiklik katmak için lisansını WTFPL gibi, adından da anlaşılacağı üzere abzürt bir lisans seçtim.

WTFPL nedir?

Türkçeye baya özgün bir çeviri ile Ne Halt Edersen Et Kamu Lisansı şeklinde çevrilmesine karşın orijinal hâli Do What The Fuck You Want To Public License olan bu eğlenceli lisans’ın tek bir maddesi vardır.

Orijinal metin:

            DO WHAT THE FUCK YOU WANT TO PUBLIC LICENSE
                    Version 2, December 2004

 Copyright (C) 2004 Sam Hocevar <sam@hocevar.net>

 Everyone is permitted to copy and distribute verbatim or modified
 copies of this license document, and changing it is allowed as long
 as the name is changed.

            DO WHAT THE FUCK YOU WANT TO PUBLIC LICENSE
   TERMS AND CONDITIONS FOR COPYING, DISTRIBUTION AND MODIFICATION

  0. You just DO WHAT THE FUCK YOU WANT TO.

Özgün bir biçimde çevrilmiş hâli:

NE HALT EDERSEN ET KAMU LİSANSI
Sürüm 2, Aralık 2004

Telif Hakkı (C) 2004 Sam Hocevar <sam@hocevar.net>

Herkes bu lisans belgesini kopyalama ve dağıtma hakkına sahiptir,
ayrıca ismi değiştirildiği sürece değiştirilmesine de izin verilmektedir.

NE HALT EDERSEN ET KAMU LİSANSI
KOPYALAMA, DAĞITMA VE DEĞİŞTİRME İÇİN ŞART VE KOŞULLAR

0. Sadece, NE HALT EDERSEN ET.

Yazdığım basit program:

#!/usr/bin/python
# -*- coding: utf-8 -*-
#
# Copyright 2010 Göktuğ Korkmaz
# Licensed under the “Do What The Fuck You Want To Public License” (WTFPL), version 2.
# See the file http://sam.zoy.org/wtfpl/COPYING
# Lisansın Türkçesi http://www.ozgurlukicin.com/forum/haberler/14607/
#
# PiMan
# Pi sayısının yaklaşık değerini hesaplamak için kullanılmış basit ama hızlı, terminal tabanlı bir uygulamadır.

import math
print “Resmi kaynaklara göre pi sayısı = 3,14159265358″
n=int(raw_input(“N kenarlı çokgene göre pi sayısının yaklaşık değerini hesaplamak için bir N sayısı belirleyin: “))
print “Hesaplanıyor…”
sum=0
for i in range(1,n,1): sum = sum+(1.0/(i*i))
p=math.sqrt(6*sum)
print “N kenarlı çokgene göre pi sayisinin yaklaşık degeri =”,p

            DO WHAT THE FUCK YOU WANT TO PUBLIC LICENSE
                    Version 2, December 2004

 Copyright (C) 2004 Sam Hocevar <sam@hocevar.net>

 Everyone is permitted to copy and distribute verbatim or modified
 copies of this license document, and changing it is allowed as long
 as the name is changed.

            DO WHAT THE FUCK YOU WANT TO PUBLIC LICENSE
   TERMS AND CONDITIONS FOR COPYING, DISTRIBUTION AND MODIFICATION

  0. You just DO WHAT THE FUCK YOU WANT TO.

Hep Pardus ile ilgili görüşleri ele alan ciddi (Yok daha neler) yazıları ele almıştım. Bu da biraz eğlence olsun. Kendime bu plakanın 34lüsünü almayı düşünüyorum şahsen bi 18e girelim…

Düşündüm de,  güzel olur. 34 KDE 44 . Plakayı da GPL ile lisansladık mı…

Not: bir süredir kız arkadaşımın beni KDE’den kıskanmaya başladığını seziyorum…

Her hâlde forumda, deneyimli kullanıcıların en sinir olduğu olaydır; Daha Pardus hakkında bir şey bilmeyen, Pardus’u tıpkı Windows gibi zanneden kişiler eski alışkanlıklarını devam ettirip bir ‘exe’ uygulamasını kurmayı deneyince başarısız olurlar ve forumda “Bu ne başarısızlık, daha doğru dürüst exe bile çalıştıramayan işletim sistemine kararlı diyorsunuz!” diye sövüp sövüştürür. Biz de insanlık görevimiz olarak “Exe Windows uygulamalarıdır. Linux ile Windows benzer değil, mimari açıdan tamamen farklıdır. Dolayısıyla Linux’ta exe çalıştırmak, 3 tekerli bisiklet ile dağ yamacından aşağı kaymaya benzer.” diye cevaplamaya çalışıyoruz ama nafile… “İlla exe isterim!” diye tutturmuş bu insanlar. Sanki exe bir avantajmış gibi.

Linux ve Windows Arasındaki Farklar:

Pek çok kişi Linux’u (dolayısıyla Pardus’u), Windows’a para vermemek için geliştirilmiş, Windows çakması işletim sistemleri sanmaktadır. Belki günümüzde görünüş olarak Windows’a oldukça benzeyen dağıtımlar mevcuttur. Ama o yapının içlerine indiğimizde en ufak bir benzerlik bile bulunmamaktadır. En başta kök dizin yapısı bile farklıdır. Bu sadece farklardan biridir.

Windows, sizi sadece tek bir masaüstü yöneticisine iter. Fakat Linux, zaten terminal tabanlı olduğu için seçme özgürlüğüne sahiptir. İster KDE, ister Gnome, ister XFCE, ister E17, ister eski usul terminal…

Mimari farklarda ise, Linux’un hem kullandığı çalışabilir dosyaların, hem kütüphanelerinin, hem de ayar dosyalarının uzantıları, Windows’takinden çok farklıdır. Hatta bazılarında uzantı bile yok . Bunun dışında Linux, her şeyi tek bir dizin içine zorlamaktansa, birkaç dizine dağıtarak rahatlama sağlar.

Sen Bu Hikâyeleri Geç! Nerede Benim EXElerim?

Kısa ve öz cevap: hiç bir yerde. Demin de anlattığım gibi, exe, tamamen ayrı bir platform olan Windows’un uygulamalarıdır. Dolayısı ile onları çalıştırmak yerine, o uygulanın Linux versiyonunu bulmak, yoks da alternatifini bulmak en sağlıklı çözümdür. Tam tersi durum da geçerlidir. Linux uygulamalarını Windows’ta çalıştıramazsınız.

Ama Şu Şu.EXE Benim İçin Şart…

Özel durumlara gelecek olursak. Windows oyunları ve CAD gibi mevzular. Bu tip olaylarda sorun Linux’tan değil, üreticinin tek platform ısrarındandır. Bunun için elimizde 3 alternatif var:

1. Çift sistem: Bu yönetimi genelde oyun oynayanlar çok kullanır. Çoğu işlerini Linux üzerinde görüp, oyun oynayacağı zaman Windows’u açmak gibi. Linux bize bu imkânı sunar. Açılışta hangi işletim sisteminin açılacağı da sorularak seçim şansı sunulur.
2. Emulatör ve Taklitçi: Taklitçi dememin sebebi, pek çok kişi tarafından emulatör olarak bilinen WINE, aslında bir emulatör değilidir. Emulatör mantığı, uygulamanın orijinal platformunun çekirdeğini çalıştıran bir sanal bilgisayar üzerinden uygulamayı çalıştırmak şeklindedir. WINE ise, Windows DLL yöneticileri ve Uygulama çalıştırıcıları, ters mimari ile, yani bir çeşit deneme yanılma ile yeniden yazılarak oluşturulmuş bir uygulamadır. Bu sayede sanal bilgisayar değil de gerçek bilgisayarda çalıştırır. Ama bu yöntem %100  garantili değildir.
3. Sanal Bilgisayar: Benim favori yöntemim. Özellikle Virtual Box ile birlikte, artık sanal bilgisayarın 3D özelliklerini kullanabilme yeteneği geldiğinden beri sanal bilgisayar oldukça akıllıca bir çözüm olmaya başladı. Oyun dışındaki belli başlı işlerde Windows’a bağımlı olanlar için en ideal çözüm bu olsa gerek.  Hele hele günümüzde sanal bilgisayarların ne kadar gelişmiş olduğunu düşünürsek…

Anthropoides virgo kod adlı yeni ara sürüm Pardus 2009.1 Anthropoides virgo, artık Pardus sunucularında…

Peki bu yeni sürümde ilk göze çarpanlar neler?

Öncelikle yeni Kernel (2.6.31.11)ve KDE 4.3.4 ile gelmesi. Bunun dışında benim çok sevdiğim bir özellik de barındırıyor. Acemi kullanıcıların kernel güncellemesinden sonra Grub ekranında birden fazla Pardus açılışı görüp korkması, her hâlde kazara paneli silenlerden sonra en çok sorulan soru oldu forumda. Ama artık bu sorun ortadan kalktı. Grub, otomatik olarak eski çekirdekleri ikinci bir menüye atıyor. Ayrıca Müdür‘ün yeni bir özelliği olarak, eğer yeni çekirdekte bir hata çıkarsa otomatik olarak eski çekirdeği öntanımlı yapıyor. Bu özelliğin gelmesine ne kadar sevindiğimi bilemezsiniz.

Bunun yanı sıra artık Paket Yöneticisi‘nin şu meşhur ötesi D-bus hatasını şu ana kadar göremedim. Hatta son güncellemeleri Grafik arayüzü ile kurdum.

Kurulumda RAM kullanma özelliği de muhteşem bir şey. Çalışan ve Kurulan CDler ile, açılış parametrelerinde değişiklik yaparak çalışma dosyalarını RAM’e atabiliyor, bu sayede de kurulum esnasında ya da çalışan CD ile kullanma esnasında oldukça büyük bir hız avantajı kazanıyorsunuz. Çünkü CDden okumaktansa RAMden okumak çok daha hızlı bir yöntemdir.

Çalışan CD, Hoş Geldin, Sefâlar Getirdin…

Evet, uzun bir aradan sonra Çalışan CD’ye de kavuştuk millet. Ayrıca bu yeni Çalışan CD ile Kurtarma Araçları da mevcutmuş (Duyuruda söylendiği kadarı ile).

Peki Ya Pardus DVD?

Evet, ben ve Ali Erkan Beyin son hız devam ettiği bu DVD seçkisi yakında sizlerle olacaktır. Gelişmeleri aşağıdaki linklerden takip edebilirsiniz:

http://tr.pardus-wiki.org/Pardus_Toplulu%C4%9Funun_DVD_Kurulum_Ortam%C4%B1_%C3%87al%C4%B1%C5%9Fmalar%C4%B1_ve_Paket_Listesi

http://www.ozgurlukicin.com/forum/gonullu-calismalar/12817/?page=1

Resmi Duyuru:

Özgürlük İçin duyurusu…

Bu özellikten sonraki bir Masaüstü Izgarası

UYARI: BU YAPILANLAR KDE4.3.4 ÜZERİNDE YAPILMIŞTIR. KDE 4.2.4 ÜZERİNDE YAPILAMAZ. ÇÜNKÜ BU ÖZELLİK 4.3 İLE KDE AİLESİNE KATILDI

Evet, KDE 4 ailesi ile beraber masaüstümüzü şenlendirmeye başlayan dostumuz Plasma’nın yetenekleri sadece panel, plasmoid ve arkaplandan ibaret değil. KDE 4 ailesinin en çok şikayet edilen konularından biri, KDE 3.5 ailesinden alışkın olduğumuz “Sanal masaüstlerine farkı arkaplan” ekleme özelliği idi. Maalesef KDE 4 ailesinde bu ihmal edilmişti. Fakat KDE geliştiricileri bizi üzmeyip, güzel bir sürpriz yapmışlar. KDE 4.3.X ve üzeri KDE sürümlerinde sadece arkaplan değil, plasmoidler bile ayrı her masaüstünde. Yani anlayacağınız her masaüstü, ayrı bir eylem olarak çalışabiliyor.

Kardeşim, Eylem Meylem Diyosun da…

Öncelikle eylem kavramını açıklayalım. Basitçe, birbirinden yarı bağımsız Plasma çalışma alanları denebilir. Her birinde ayrı arkaplan, ayrı plasmoidler vesaire var. Ancak panel her eylemde ortak.

Öncelikle Eylemlere Bölün

Evet. Masaüstlerinin her birini eyleme çevirmeyi öğreteceğim. Peki bu bize ne sağlıyor? Sanal masaüstlerinin çeşitliliğini…

Yandaki resimde gördüğünüz ayara ulaşmak için önce cashew’e (masaüstünün sağ üst köşesinde duran plasma butonu) tıklayarak “Plasma’yı Yapılandır” diyorsunuz. Ve ardından ilk seçeneği işaretliyorsunuz. Artık her masaüstü ayrı bir eylem oldu. Ama başta ufak karışıklıklar çıkıyor. Meselâ eylem yönetim penceresine küçülmüş gibi oluyorsunuz uygulaya bastıktan sonra. Bunu düzeltmek için yakınlaştırıp uzaklaştırmanız yeter. Ama çözemediyseniz Konsole’a kquitapp plasma-desktop && plasma-desktop komutunu yazarak plasma’yı yeniden başlatın. Şimdi size kalan son şey her masaüstünü düzenlemek.

Hop, Lin! Hangi Masaüstüne Hangi Eylemin Geleceğini Nasıl Ayarlayacağız?

Maalesef onu çözemedim diye bir espri ile başlasam fazla mı korkutmuş olurum? Aslında kolay. Örneğin 1. masaüstünde iken eylemleri küçültüp (Cashew’e tıklayıp küçült de) 1. masaüstüne hangi eylemin denk gelmesini istiyorsan onu seç. 2. masaüstünü belirlemek için 2. masaüstünde iken aynı işlemi yap. diğer masaüstlerini de sırası ile belirledikten sonra bazılarınız bir şey fark edeceksiniz. Fazladan bir eylem. Maalesef bu bir bug ve henüz çözülmemiş… Ama size fazla sıkıntı yaratmaz (en fazla küpteyken, eğer şeffaflığı ayarlamışsanız arkadan hafifçe sırıtır o kadar…)

Örnek Görelim Uleyn!

Örnek mi istiyorsunuz? Alın benim masaüstlerim… (Resimlere tıklayınca tam boy açılır.) (Resimlerin üstünde durunca açıklama çıkar…)

Not: Masaütü 1 Favorimdir

Masaüstü 1

Masaütü 2

Masaüstü 3

Masaüstü 4

Umarım servisten döndükten sonra yeniden kurmam gereken Pardus’um üzerinde yaptığım bu yeni masaüstlerini beğenmişsinizdir

Masaütü 2

UYARI: BU YAPILANLAR KDE4.3.4 ÜZERİNDE YAPILMIŞTIR. KDE 4.2.4 ÜZERİNDE YAPILAMAYABİLİNİR. DENEMEDİM DE

Evet, KDE 4 ailesi ile beraber masaüstümüzü şenlendirmeye başlayan dostumuz Plasma’nın yetenekleri sadece panel, plasmoid ve arkaplandan ibaret değil. Öncelikle asla azımsanamayacak özelliklerinden biri kesinlikle bu yazıda bahsedeceğim Kontrol Paneli özelliği.

Nedir Bu Plasma???

Bu sorunun cevabını, canım sıkıldığı için ve yazının uzaması için yazacağım. Plasma, bir tür çalışma alanıdır. Anneme anlatır gibi anlatmam gerekirse eğer, şu masaüstünde gördüğün her b*k Plasma .

Gel Gelelim Kontrol Paneline…

Kontrol Paneli, benzetme ile tabir edecek olursak eğer, Mac Os X’teki Dashboard adlı arkadaş ile aynı görevi görmektedir. Masaüstüne Plasmoidleri sığdıramazsanız, ama farklı eylem için de üşenirseniz imdadınıza yetişir. “Kontrol Panelini göster” plasmoidi, “CTRL+F12″ klavye kısa yolu ve ayarladığınız bir ekran kenarlığı ile Kontrol Panelini Açabilirsiniz

Ama Neden Gene Masaüstümdeki Plasmoidler Var?

Evet, işte geldik işin en güzel kısmına. Öncelikle eski dostumuz cashew’e tıklayın ve “Plasma’yı Yapılandır…” deyin.  Karşınıza 2 seçenek gelecek. Bunlardan 2. olan bizi alakadar etmektedir. Yani “Ayrı bir kontrol paneli kullan” seçeneği. Üsttekini bu yazı serisinin devamında anlatacağım.

O seçeneği işaretlediğinizde kontrol panelini açtığınız anda “bomboş” bir kontrol paneli göreceksiniz. Sonrasında da sağ tıklayıp, Programcık Ekle dediğiniz taktirde, Plasma Kontrol Panelinizi şenlendirebilirsiniz…

Keyifli Plasmalar…

Benim Kontrol Panelim

Sonraki Konu: Sanal Masaüstleri ve Eylemler Evliliği

Google Amca neye el atmıyor ki. Son bomba da işte bu:

(Haberin Orijinali)Uzakdoğu ülkelerinde oldukça yaygın olan marka ve ürün taklidi konusunda son noktaya gelindi. Vietnam’da bir firma dünyaca ünlü internet devi Google’un ismini kullanarak tuvalet kağıdı üretip piyasaya sürdü.

Uyarı: Bu yazı Pardus 2009 üzerinde Bespin kullanan kişileri ilgilendirmektedir!

Evet, biz Bespin kullanıcılarının ikinci sınıf vatandaş muammelesi görmeye başladığını düşünmeye başladım. Şu an paketlerde gelen Bespin eski sürümlerden biri. Fakat her şey gibi Bespin’in de elbet güncellemesi çıkacaktır. Bu güncellemeyi elle derlemiş biri olarak bu yazıyı yazma ihtiyacı duydum. Yazının sonunda sizlere bu yeni sürümü nasıl kuracağınızı anlatacağım.

Öncelikle değinmem gereken birkaç şey var:

• KDE 4.3 kurulduğu taktirde eski sürümün pencere kenarlığı hata veriyordu.
• Eski sürüm normalde de hata veriyordu.
• Karnın açken yeni sürümü kaynak koddan derleme
• Pilav yerken böyle bir yazı yazma.

span style=”font-family: arial, helvetica, sans-serif;”>Tüm maddeleri bizzat deneyerek söyledim. Özellikle de son iki maddeyi . Neyse, öncelikle bilmeyenler için Bespin’i, büyük anneye anlatır gibi anlatalım…

Bespin Nedir?

Kısaca açıklamak gerekirse, Bespin temel olarak KDE4 için hazırlanmış, hafif metalik ve Mac OS X vari, stil, pencere kenarı, bir adet plasmoid (xbar), birer adet KDM ve Ksplash temasından oluşan bir arayüz paketidir.

Yeni Sürümde Dikkat Çekenler…

Öncelikle en çok dikkatinizi çekecek şey, Baspin stilinin ayarlarına girdiğinizde sizi karşılayan, daha da kalabalıklaşmış ayar seçeneği sayısı olacaktır. Bunu uzun uzun anlatmaktansa, bir resim ile göstermek isterim. Evet, Bu yeni Bespin ile eklenen pek çok özellik var. Örnek olarak, artık “Dolphin”, “Konqueror” ve “Arora” olmak üzere üç farkı uygulama için özel ayarlarımız var. Bunun yanı sıra butonlar, menüler ve pencereler üzerinde daha fazla ince ayar şansınız var. Ayrıca resimde de dikkatinizi çekmiştir, artık “Air” stili halkalar ile pencerenizi şenlendirebilirsiniz. Bunun yanı sıra “Kısmi Şeffaflık” diye tabir edebileceğimiz bir olay da var. Bu arkadaş tam olarak ne? Tıpkı “Aero” arayüzündeki gibi, gereksiz kısımlar görselliğe katkı için feffaflaşırken, diğer kısımlar olduğu gibi kalıyor. İşte uzun süredir özlemini çektiğim olay… Ama bendeki şansa bak! Sorun ya bende, ya da makinemde! Bu özelliğin ayarlandığı bölüme geldiğimde hiç bir ayar çıkmıyor… Ama “Air” stili halkalar moralimi yerine getirdi doğrusu. Oldukça hoş duruyorlar. Özellikle de Plasma teması olarak Air kullananlar bu seçeneğe bayılacaktır. Bunun yanında, klavyedeki multimedia tuşları ile sesi değiştirirken bir şey dikkatimi çekti; ses değiştirirken çıkan gösterge, o eski ilerleme çubuğu şeklinde değil, tamamen bu iş için özel tasarlanmış, oldukça şık bir stil. bunu göstermek için, Amarok’un bu yeni sürümle birlikte bir bölümündeki görüntüyü kullanacağım. Not: Kırmızı ok ile işaret edilen şey yeni ses göstergemiz…

Son Olarak: NASIL KURULUR!!!!

Öncelikle size linkini veriyim. Ama ben gene de burada da nasıl kurulduğunu anlatacağım.

Öncelikle kaynak kodları indirmelisiniz. iki alternatifiniz var.

• svn co https://cloudcity.svn.sourceforge.net/svnroot/cloudcity komutu işliğinde SVN ile indirmek.
• Şu Adresten arşiv biçiminde indirip, bir dizine açmak.

Her iki yöntem de aynı kapıya çıktığı için sonraki adımlara geçelim. Dosyaların bulunduğu dizine geldiğinizde Terminali o dizinde açıp sırası ile aşağıdaki komutları yazın:

./configure (bu komut biraz uğraştırıyor. normal alışılmıştan biraz farklı bir etki yaratıyor da )

cd build

make

sudo make install (Bu komuttan sonra şifrenizi girin)

Artık yepyeni Bespin’iniz hazır.

Evet arkadaşlar. Muhteşem bir haberim var size… Ben, yani Göktuğ Korkmaz, Avrupa Birliği Öykü Yarışması, İstanbul birincisi oldum!!!

Kısaca bahsedecek olursak eğer:

Bu yarışmanın işleyişi şu şekilde: eşitlik adlı bir tema veriliyor. Bu temaya uygun olarak bir öykü yazıyorsun. Ve benim yazdığım öykü de İstanbul birincisi oluyor.

Neyse… Bu haber fazla uzun olmadığı için başka bir şekilde devam edeceğim. Öncelikle yarışma yeni başladığında yapılan bir seminerden, ve seminer yapan adamın akşamdan kalma olduğundan bahsedeyim. Sonrasında da bizim Serkan hocanın eşinin öğrencilerinin, benden daha iddialı olmasına karşın beni geçememeleri…

Şimdi teşekkürlere gelelim:

Öncelikle Serkan hocam (Serkan Parlak) olmak üzere, yayında ve yapımda emeği geçen herkese teşekkür ederim

Not: Bu benim Linux ile tanışma hikâyemi anlatan, bilgisayarı gerçek hayata benzeten bir yazıdır. Buradakiler yalnızca benzetmedir. Hayatımda bu kadar kişi ile beraber olsa idim….. Yaklaşık 5 yıl kadar önce idi. Microsotf ailesinin bana göre en saygın üyesi olan Windows 2000 ile bir dostluğum vardı. Ama farkında olmadığım hâlde arkamdan ne işler çeviriyordu… Hem benden izinsiz evime (bilgisayarıma) her kesi sokuyor, hem de en özel sırlarımı anlatıyordu. Bir gün beni ekmesi sonucu artık ona olan tüm güvenim ortadan kalkmıştı. Artık o benim dostum değildi. Zaten hiç dost olmadığımızı anladım. Beni hem kandırmış ve kullanmış biri nasıl dostum olabilirdi? Aslında onun tek düşündüğü Bill Amcasının banka hesap(lar)ı idi. Bir süre yalnızlık içinde dolaşmaya karar verdi. Hiç bir dostum yoktu. Yalnız başıma o bardan o bara (İnternet Kafe) dolaşıp durdum.

Tam bu boşluk esnasında iken Mac OS X adında genç, alımlı bir bayan ile tanışmıştım. Görünüşü ile beni büyülemişti. Onunla tanışayım dedim. Bir süre beraber takıldıktan sonra bir birliktelik ortaya çıktı. Ama maalesef birbirimize uymadığımız için kısa sürede ayrıldık. Bu boşluk içerisinde dolaşırken birden kendimi bir köprüde buldum. Hayatıma (Bilişim hayatıma) elveda diyecektim. Ama bir şey bana engel oldu. Arkamı döndüm. Bu şeyin ne olduğuna baktım. Sevimli bir penguendi. Elimden tuttu ve beni çekiştirerek bir yere doğru götürmeye başladı. Bana bu yerde özgürlüğü bulabileceğimi söyledi. Bu şehrin adı GNU/Linux idi. Bir süre sonra Debra ve Ian adlı bir çift (Debian) ile tanıştım. yalnızdım. Ama beni aralarına kabul ettiler. Hoş bir aile yaşamı idi onlarınki. Ancak sorun şurada idi ki; ben fazla yetersizdim. Çok fazla kültürlü bir çift idi. Onlarla yaşamanın zorluğu işte burada idi. Pek çok konuda deneyimsiz ve bilgisiz kalıyordum. Ama yılmadım, usanmadım, çalıştım, çabaladım. Onlara ayak uydurmak için elimden geleni yaptım. Bir süre sonra daha da rahat etmeye başladım. Ama bir süre sonra bu aile ile arama giren bir kız çıkageldi. Adı Fedora idi. Oldukça sade ve alımlı biri… Ama bu da tıpkı Mac OS X ile olan ilişkim gibi yürümedi. İstekleri bir türlü bitmiyordu. O dönemde bir süre dostum olan biri ile tanıştım. Open Suse. Hayatıma “Özgürlük Vaadi ile girdi. Aslında bu özgürlüğü sundu da. Ama sorun şurada idi ki, onu anlamakta güçlük çekiyordum. Fazla ilginçti. Gerçi bunu benden duymak biraz saçma gelebilir ama evet, Open Suse bana çok ilginç geliyordu. Ama gerçekten de onunla olduğum süre zarfında ayrı bir özgürlük tattım. İyi bir dosttu. Ancak onunla ayrı yerlere gitmemiz gerekti. O olduğu yerde kalacaktı. Ama ben… ben daha da derin bir özgürlük hissi arıyordum. Aradığımı bulmak için başka ufuklara yelken açmayı denedim. Bu süre zarfında pek çok kişi ile tanıştım. Ama hepsi gelip geçici tiplerdendi. Uzun bir boşluğun arından bir hemşerimi buldum. O da benim gibi bir Türk idi. Adı Pardus’tu. Oldukça esprili (Uygulamaların adı bile esprili), ve özgür biri idi. Ama bir sorun vardı. Hiç olgun değildi. 2007 yılının ortalarında, olgunlaştıktan sonra geri dönme sözü ile gitti. Bu süre zarfında Ubuntu, kardeşi Kubuntu, Mandriva ve bir kaç isimle daha tanıştım. Hatta ve hatta Open Suse ve Fedora hayatıma yeniden girmeye çalıştılar. Bir de PcLinuxOs adlı biri ile de tanıştım. Ama hiç biri bana tam olarak aradığım bir özgürlük sunmadı nedense. Bu yüzden Debra ve Ian çiftinin yanına geri döndüm. Kısa bir süre sonra, 2008′in ortalarına yakın, Pardus geri döndü. Bana bas bas bağırarak “Artık daha olgunum!” diyordu. Biraz sohbetin ardından anladım ki gerçekten de daha olgundu. Onunla bir süre, Debra ve Ian’ın evinde kaldık. Ama bu da yetmedi. Bir zaman sonra kendimize Sony marka bir araba (Dizüstü) aldık. Artık yollarda dolaşmaya başladık. Ama 2009′un ortasında bir şey fark ettik. Pardus’un yakışıklılığı artmıştı ve bu yüzden pek çok kız arabamıza otostop çekiyordu (Bilgisayarımı merakla kurcalayanlar). Ama artık Neşeli ve eğlenceli bir hayatımız vardı. Daha da önemlisi: TAMAMEN ÖZGÜRDÜK!!! Pardus 2009 Masaüstüm